Er na

Als de dood nú was gekomen
had ik hem begroet als een jongere broer,
die Twist and Shout wil horen als ik
de Negende Symfonie van Mahler op heb staan;
en met een glimlach had ik aan de dood
mijn plaats afgestaan, en was ik licht, zo licht
gestorven, och zoals
het bevroren oppervlak van sneeuw zich breken laat.
De glimlach, die wij op dingen kunnen zien, die nooit
kúnnen lachen: een boedhabeeld, de maan,
de oostelijke horizon, zo vredig, dat
ik goddank er zelf niets van begrijp.

Dichter(s): Pé Hawinkels

Locatie: Berg en Dalseweg 33A, 6522 BA Nijmegen, Nederland

Taal: Nederlands

Datum geplaatst: 1 oktober 2017

Relatie met locatie: Het gedicht is geplaatst op de ruit van café Trianon. Hawinkels woonde om de hoek in de Mr. Franckenstraat en heeft menig uur in dit café doorgebracht.

Initiatiefnemer: Werkgroep Literaire Bakens Nijmegen

Naam invuller: Peter Zunneberg / Dorsoduro

Vind je dat er informatie over dit gedicht ontbreekt? Stuur een mail naar info@straatpoezie.nl met de titel en locatie van het gedicht en de aanvullende informatie.