Het kijken naar jou, tijdens
de wandeling na groeizame

regen, langs de lisdoddenkraag
met traag drijvende zwanen en

aarzelend grazende koeien, alsof
ze vermoeden dat de aarde een

afgrond heeft, op ieder ogenblik
onder hun hoeven wegvallen kan.

Het kijken naar jou, vanaf het naar
teer ruikende hek waar ik blijf staan,

omdat iets aan de gevlamde structuur
in het hout aandacht trekt, terwijl jij

neerknielt aan het riet, alsof je drinken
wilt van het in zichzelf gekeerde water.